Aynı manzara için altı küçük kadraj denemesi hazırlamak
Bir manzarayı çizmeye başlamadan önce aynı görünüş için altı küçük çerçeve hazırlamak, hangi bölümü seçmek istediğinizi araştıran bir ön çalışma olabilir. Manzara mutlaka geniş bir doğa görüntüsü olmak zorunda değildir. Pencereden görülen kendi çevreniz, bir masa köşesi veya size ait bir fotoğraf da başlangıç olabilir. Burada ayrıntı değil, görüntünün çerçeve içinde nasıl yerleştiği ele alınır. Altı taslağın her biri birkaç çizgiyle tamamlanabilir. Sonuçta birbirinin kopyası küçük resimler değil, seçilen alanın farklı yönlerini öne çıkaran altı olasılık elde edilmesi hedeflenir.
Temsili görsel: Kent içindeki su kenarı görünümü; kadraj denemeleri için temsili görsel. Kaynak: Porsuk River flowing through Eskişehir.jpg; üretici: Raicem; lisans: CC0.
Altı çerçeveye altı ayrı soru
Sayfayı iki sıra ve üç sütun gibi rahat okunabilen bir düzende bölün. Çerçevelerin tamamı aynı olmak zorunda değildir; ancak ilk karşılaştırma için birbirine yakın büyüklükte tutulabilir. Her alanın altına kısa bir seçim adı yazın. Bu adlar görsel kararınızı hatırlatsın: geniş görünüş, yakın bölüm, dikey kesit, düşük boşluk, yüksek boşluk veya tek odak gibi. Bunların hepsi her manzaraya uygun gelmeyebilir. Çizilecek çevrenin özelliklerine göre altı sorudan birini başka bir soruyla değiştirmeniz mümkündür.
İlk iki taslakta uzaklığı değiştirin
Birinci çerçevede görüntünün geniş bir bölümünü tutun. İkincide aynı çevrenin daha küçük bir parçasını seçin. Bu yakınlaşmayı nesnelerin yerini değiştirerek değil, hangi sınırdan kırptığınızı değiştirerek yapın. Örneğin ilkinde masa ve arkasındaki pencere varken ikincide yalnızca pencere kenarıyla bir nesne kalabilir. İki taslak aynı olayın farklı kapsamlarını taşır. Her ikisinde de nesnelerin küçük ayrıntılarını tamamlamak yerine, başlıca alanların yerini işaretlemek yeterlidir. Bu aşamada çizgiler, nihai resim sınırı değil seçim kaydıdır.
Sonraki ikisinde çerçevenin yönünü düşünün
Üçüncü denemeyi yatay, dördüncüyü dikey kurun. Çevredeki en uzun çizginin yeni çerçeveyle ilişkisine bakın. Dikey bir ağaç veya raf kenarı, yatay çerçevede başka alanlarla birlikte görünürken dikeyde daha fazla yer kaplayabilir. Bunun hangisinin daha iyi olduğu önceden belirlenmez. Kendi görüntünüzde hangi ilişkiyi korumak istediğinizi sorarsınız. Dikey taslakta üstten eklenen alanın altta neyi dışarıda bıraktığını da kontrol edin. Çerçevenin büyümesi her zaman bütün görüntünün korunması anlamına gelmez.
Son iki taslakta boşluk kararını değiştirin
Beşinci ve altıncı çerçevede aynı ana öğeyi tutun, çevresindeki boşluğu değiştirin. Birinde öğeyi kenara yaklaştırabilir, diğerinde daha geniş bir açık alan bırakabilirsiniz. Nesnenin kendisini büyük ölçüde aynı çizerek bu farkı daha belirli tutmak mümkündür. Her taslağın altında dışarıda bıraktığınız önemli parçayı da not edin. Kadraj seçimi, yalnızca alınan bölümlerin değil, vazgeçilenlerin de kararıdır. Bu küçük notlar, daha sonra neden belirli sürümü seçtiğinizi hatırlamaya yardımcı olur.
Kararsız kaldığınız iki çerçeveye geçici olarak ayrı başlık verin. Biri “pencere ve masa”, diğeri “tek nesne” olabilir. Başlıklar, ayrıntıların değişmesinden önce görüntünün hangi ilişkiyi taşıdığını fark ettirir. Sonra başlığı kapatıp yalnızca çizimlere bakın. Aynı fark hâlâ görülebiliyor mu? Görülmüyorsa daha fazla ayrıntı eklemeden ana parçaların büyüklüğünü veya çerçevedeki yerini yeniden düşünün. Böylece seçiminiz, küçük taslakta gerçekten bulunan bilgiye dayanır.
Seçmek için önce yan yana bakın
Altı taslağı bitirmeden birini ayrıntılandırmaya başlamayın. Hepsi ortaya çıktığında hangisinin üzerinde devam etmek istediğinizi belirleyin. Seçim için tek bir neden yazın: iki biçimin ilişkisi, boşluğun genişliği veya görüntünün dar bir bölümünde kalan ayrıntı olabilir. Diğer beş denemeyi silmek gerekmez. Bunlar başarısız sürümler değil, başka sorulara verilen küçük yanıtlardır. Daha büyük resme geçerken seçilen taslağın temel sınırlarını koruyun. Yeni ayrıntılar eklenirken kadrajın fark edilmeden değişip değişmediğini arada karşılaştırın.