Bir eli tuttuğu nesneyle birlikte çizmek
Bir el çizimini tek başına incelemek yerine, tuttuğu nesneyle birlikte kurmak başka bir gözlem yolu açar. Parmakların konumu, nesnenin büyüklüğü ve iki biçimin birbirini örttüğü yerler aynı görüntünün parçalarıdır. Bu çalışma için anatomik adları ezberlemek veya elin bütün ayrıntılarını çizmek gerekmez. Hafif bir kalem, küçük boş kutu ya da benzer sade bir eşya seçilebilir. Amaç, “el resmi” ve “nesne resmi” diye ayrı tamamlanan iki görüntü değil, kavrama ilişkisinin birlikte görülebildiği bir eskiz hazırlamaktır. İlk denemede uzun süre sabit tutulabilecek rahat bir duruş seçin.
Temsili görsel: El ve elde tutulan nesne ilişkisini gösteren temsili görsel. Kaynak: Sepiolite-469730.jpg; üretici: John Krygier; lisans: Public domain. Kaynak bildirimi: http://www.mindat.org/photo-469730.html.
Nesnenin yerini önce işaretleyin
Sayfada nesnenin kaplayacağı alanı hafifçe belirleyin. Bunu ayrıntılı bitmiş resme dönüştürmeden elin çevresine geçin. Nesne, parmakların nereye geldiğini karşılaştırmak için ortak bir referans olabilir. Örneğin kutunun hangi kenarının başparmakla örtüldüğünü, diğer parmakların hangi bölümde kaybolduğunu görün. Görünmeyen tarafları çizime eklemek zorunda değilsiniz. İlk turda yalnızca seçilebilen büyük sınırları izleyin. Tırnak, eklem çizgisi veya yüzey ayrıntısı daha sonra seçilecek ikincil bilgiler olarak kalabilir.
Kavrama biçimini çizerken parmakları birbirinden bağımsız küçük nesneler gibi bitirmemeye çalışın. Önce elin genel dış çevresini ve nesneye temas ettiği başlıca noktaları belirleyin. Bir parmağın ucu görünmüyorsa onu önceki bilgiden tamamlamak yerine nesnenin arkasında kaybolduğu yeri kaydedin. Bu yaklaşım, çizimin yalnızca görünür ilişkiye dayanmasını sağlar. Elin duruşu değişirse önceki çizgiyi koruyup yeni konumu hafifçe ekleyebilirsiniz. Değişen görüntü bütün sayfanın silinmesini gerektirmez; iki farklı anı aynı denemede işaretlemek de mümkündür.
Boşlukları küçük karşılaştırma alanları yapın
Başparmakla diğer parmaklar arasında kalan açıklık veya nesne kenarında görülen dar boşluk, yerleşimi kontrol etmek için kullanılabilir. Bu boşluğu ayrı bir şekil gibi inceleyin. Çizimde fazla geniş ya da dar görünüyorsa yalnızca bir parmağın uzunluğunu değiştirmek yerine temas noktalarını karşılaştırın. El ve nesne arasında kurulan ilişki, parçaların birbirine göre yerinden oluşur. Hangi çizginin hangi parçaya ait olduğunu küçük oklarla belirtmek, yoğun bir eskizde ayrımı korumaya yardımcı olabilir. Okların nihai resimde kalması şart değildir.
Aynı nesneyi başka biçimde tutun
İlk eskizden sonra nesneyi farklı bir yönde kavrayın. Kutuyu üstten tutmakla yanlardan kavramak, farklı görünür kenarlar oluşturabilir. İkinci çizimde de aynı sırayı kullanabilirsiniz: nesnenin genel yeri, elin dış çevresi, temaslar ve boşluklar. Ancak sonucu ilk çizime benzetmeye çalışmayın. Yeni kavrayışta bazı parmaklar daha az, bazı yüzeyler daha çok görünebilir. İki eskiz tamamlandığında hangi temas noktalarının yer değiştirdiğini işaretleyin. Bu karşılaştırma, ayrıntıları çoğaltmadan iki farklı ilişkiyi tanımlamayı sağlar.
Bir elin duruşunu uzun süre korumak size uygun gelmiyorsa, kendi çektiğiniz sabit bir fotoğraf da referans olarak seçilebilir. Böyle durumda çizimin dayandığı sabit görüntü, elin ve nesnenin duruşunu yeniden kurmaya gerek kalmadan aynı temas noktalarına dönmenizi sağlar. Fotoğrafla çalışırken görüntüyü aşırı yakınlaştırıp bütün alanı kaybetmemeye dikkat edin. Ara sıra tam çerçeveye dönmek, küçük ayrıntının bütündeki yerini korur. Canlı gözlemle fotoğraf çalışmasını aynı sayfada yaparsanız bunları ayrı işaretleyebilirsiniz.
Ayrıntıyı seçerek bitirin
İki eskizden birini seçip yalnızca üç küçük ayrıntı ekleyin. Bunlar bir tırnak kenarı, kutunun birleşimi ve tek bir yüzey çizgisi olabilir. Her bölümü eşit biçimde tamamlamak gerekmez. Çalışmanın odağı, elin nesneyle nasıl birleştiğidir. Başlangıçtaki hafif çizgiler korunursa, genel yerleşimden seçilmiş ayrıntıya geçiş de görünür kalır. Böylece sayfa, tek bir elin kusursuz kopyası olmaktan çok, tutuşla biçim arasındaki ilişkinin iki farklı örneğini taşıyan bir gözlem kaydı hâline gelir.