Bir çizimde oranları gözle karşılaştırmak için referans seçmek
Bir nesnenin çiziminde oran karşılaştırması yapmak için önce tek bir referans seçilebilir. Örneğin küçük bir kutunun kısa kenarı, fincanın gövde genişliği veya bir yaprağın toplam uzunluğu başlangıç birimi olur. Buradaki amaç çizimi teknik resme dönüştürmek değildir. Aynı nesnenin parçalarını birbirine göre düşünmek ve sayfadaki kararları kontrol etmek için basit bir yöntem denenir. Bir parçayı her bakışta başka ölçüde hayal etmek yerine, seçilen referansa dönülür. Çıktı, birkaç hafif ölçü işaretiyle birlikte tamamlanan bir gözlem çizimi olacaktır.
Temsili görsel: Sepet ve üzüm temasını işleyen çizim; kompozisyon denemeleri için temsili görsel. Kaynak: Stilleven met druiven in een rieten mand, RP-T-1905-165-3(R).jpg; üretici: Paul de Vos; lisans: CC0. Kaynak bildirimi: http://hdl.handle.net/10934/RM0001.COLLECT.582279.
.jpg){kind=link}
Başlangıç birimini küçük bir çizgiyle gösterin
Nesneye rahatça bakabileceğiniz bir konum seçin. Çalışma boyunca bakış yerini sık değiştirmemeye çalışın. Önce seçtiğiniz kısa uzunluğu kâğıdın kenarında işaretleyin. Bu işaret, gerçek nesnenin santimetre karşılığı olmak zorunda değildir; çizimde kullanacağınız karşılaştırma birimidir. Küçük bir kutuyu çiziyorsanız “kısa kenar bir birim” diyebilirsiniz. Sonra uzun kenarın bu işarete göre yaklaşık ne kadar göründüğünü düşünün. Kesin bir sayı bulamıyorsanız birden büyük, ikiden küçük gibi aralıkla başlayın.
Karşılaştırmayı yalnızca zihinde tutmak zor gelirse, kâğıt kenarında ikinci bir kısa işaret açın. İki boyu yan yana görmek, çizimin ne kadar uzatılacağını seçmeye yardımcı olur. Bir nesnenin gerçek uzunluğu ile eğik açıdan görünen uzunluğu aynı soru değildir. Gözlem çiziminde bulunduğunuz yerden görülen ilişkiyi kaydedersiniz. Bu yüzden nesneyi elinize alıp başka yönde ölçtüğünüz değer, sayfada doğrudan aynı görünüşü vermeyebilir. Kullanılan referansın hangi bakışa ait olduğunu korumak önemlidir.
Önce toplam sınırları belirleyin
- Nesnenin kâğıtta kaplayacağı en yüksek ve en geniş noktayı hafifçe işaretleyin.
- Referans birimin bu sınırlar içinde yaklaşık kaç kez yer aldığını karşılaştırın.
- Ana biçimi bu işaretlere bağlayın; ayrıntıları şimdilik eklemeyin.
- İki parça arasındaki oranı yeniden gözleyip gerekirse tek sınırı düzeltin.
Örneğin bir fincanda gövdeyle sapı aynı anda bitirmek yerine önce gövdenin genişlik-yükseklik ilişkisini kurabilirsiniz. Sapın dışarı ne kadar taştığını daha sonra bu genişliğe göre karşılaştırın. Böylece her parça bağımsız bir boyutta çizilmez. Kutuda da üst yüzeyin görünen derinliğiyle ön yüzün yüksekliği ayrı kontrol edilebilir. Sayfayı sürekli silmek yerine hafif alternatif çizgiler bırakmak, hangi kararı değiştirdiğinizi görmenizi sağlar. Son seçimi daha belirgin çizgiyle işaretlemek yeterlidir.
Birden fazla nesne çiziyorsanız referansı ilkinden seçip diğerine geçerken de koruyun. Örneğin kutunun kısa kenarıyla yanındaki silginin görünen uzunluğunu karşılaştırabilirsiniz. İkinci nesne için bambaşka büyüklükte yeni bir başlangıç kurmak, iki eşyanın aynı sayfada kopuk görünmesine yol açabilir. Ortak referansla çizdiğiniz küçük işaretler, bu ilişkiyi sonradan yeniden kontrol etmenizi sağlar.
Bir hatayı tek bir sayıya bağlamayın
Çizim hâlâ farklı görünüyorsa sadece toplam genişliği değiştirmek çözüm olmayabilir. Bir köşenin yeri, parçanın eğimi veya nesneler arasındaki boşluk da etkili olabilir. Kontrolü küçük sorulara ayırın: en üst nokta doğru yerde mi, sap fazla mı dışarıda, taban çizgisi nasıl yönleniyor? Bu sorulardan birini seçip tek değişiklik yapın. Bir anda bütün sınırları oynatmak, hangi düzeltmenin işe yaradığını izlemeyi zorlaştırır. Referans birim, bütün kararların yerine geçen tek çözüm değil, belirli karşılaştırmalar için başlangıçtır.
Çalışma bitince kenardaki ölçü işaretlerini silmeden bırakın. Sonraki çizimde aynı nesnenin başka parçasını başlangıç olarak seçebilirsiniz. İki denemeyi karşılaştırırken hangi referansın sizin için daha kolay izlenebildiğini not edin. Belki fincanın ağzı yerine tabanı, kutunun kısa kenarı yerine yüksekliği daha kullanışlı görünür. Bu tercihin kaydı, yöntemi kişisel çalışma düzenine dönüştürür. Sonuç, kusursuz oran vaadi taşıyan bir şema değil, gözlenen parçaları ortak bir ölçekte düşünmeye yardımcı olan somut bir deneme sayfasıdır.